аднойчы ўрэшце перастане балець.
душа з-пад скуры птушаняткам успырхне,
і выйдуць елкі… схамянуўшыся ледзь,
раскрыюць лап гатычных сінія кірхі.

я палячу ў даўно намолены лес,
дзе студня вечнасці прадоннем цямнее.
не плач па мне, я тут часовы гулец,
мне вырак — бездараж, імя мне — завея.

вазьмі на памяць хор маіх галасоў,
насупраць прозвішча (была!) пастаў плюсік.
аднойчы ўрэшце адбаліць гэта ўсё.
я пырхну вонкі і маўчаннем зраблюся…

Чытайце таксама:

Кніга «Побач» Насты Кудасавай і Святланы Дземідовіч атрымала літаратурную прэмію «Гліняны Вялес»

Наста Кудасава. Пагаворым, запалім у сэрцах на міг ліхтары. Верш

У паэзіі жаночы твар: ТОП-5 найлепшых кніг сучасных беларускіх паэтак. Новае ВІДЭА на канале Андрэя Хадановіча

Клас
Панылы сорам
Ха-ха
Ого
Сумна
Абуральна

Хочаш падзяліцца важнай інфармацыяй ананімна і канфідэнцыйна?