Фота з сайта ultra-music.by

Фота з сайта ultra-music.by

Лідар J:Морс Уладзімір Пугач у сваім фэйсбуку таксама выказаў бачанне сітуацыі ў краіне.

«Мая дачка — аднагодка нашай Канстытуцыі, не мутанта 1996 года, а Канстытуцыі, прынятай у 1994 годзе. Апошнім часам мы з ёй часта і падоўгу абмяркоўваем падзеі ў краіне. На днях яна спытала, чаму я пра гэта не пішу публічна…

Звычайна, я не выказваюся пра палітыку. (Ды і наогул, апошні пост у ФБ 2 гады таму быў).

Але гэты год асаблівы. Для планеты, для Беларусі і для мяне асабіста… Я ніколі не разумеў заклікаў проста «тапіць супраць». Бо размытая мэта, якая аб'ядноўвае. Бо становіцца незразумела, а ў чым канкрэтна наша «ЗА», калі асядае пыл і праходзіць «зыбкая аднадушнасць вайны».

Але сёлета, упершыню за доўгі час, у публічным полі з'явіліся людзі, што думаюць канструктыўна, выразнымі катэгорыямі. Зусім новыя людзі са свежымі ідэямі, максімальна канкрэтнай і актуальнай павесткай. Людзі, якія шмат у чым думаюць, як я. І я ім паверыў. У мяне з'явілася гэта самае ЗА, якога не хапала доўгі час…

Я інтраверт і не люблю дзяліцца эмоцыямі. Але, як і многія з вас, шмат думаю і адчуваю з нагоды ўсяго, што адбываецца. Востра.

Я адчуваю іспанскі сорам за тое, як у маёй краіне дзяржава бесцырымонна і спехам ліквідуе палітычных канкурэнтаў. За тое, што ў нас у аптэках набор аднаразовых пальчатак 60р каштуе. Чаму б КДК гэтым не заняцца?

Я адчуваю сябе абражаным, калі мяне называюць «народцам» і зневажаюць нашых жанчын.

Я адчуваю ярасць за тое бязмежжа, як маіх суайчыннікаў налева і направа хапаюць на вуліцах, збіваюць за мірнае выказванне грамадзянскай пазіцыі. Мяркуючы па незлічоных рэпартажах, робяць гэта з задавальненнем.

Вось што ў іх у галовах? Братцы, рана ці позна, усё скончыцца. Як вы суседзям у вочы глядзець будзеце, вядома, калі вам наогул дадуць такую ​​магчымасць?

Я адчуваю непакой за блізкіх. Мая дачка жыве ў цэнтры горада. Я ведаю яе характар ​​і пазіцыю. Яна спакойна можа апынуцца сярод маладых людзей, якіх нахабна і незаконна людзі ў цывільным зацягваюць у машыны.

Ёсць тыя, хто проста праходзілі міма, ішлі дадому, выходзілі з кафэ, праязджалі на ровары… Я дарослы чалавек і многае бачыў.

І зараз я заяўляю, што мне страшна.

Гэта як страх перад стыхіяй. Ці, хутчэй, падобна на мой дзіцячы ўспамін, калі ў мяне на вачах з кукурузнага поля вылятаюць дзікі, ратуючыся ад камбайнаў. Ляцяць у жаху, змятаючы ўсё на сваім шляху.

А яшчэ я адчуваю гонар за дачку і яе пакаленне. За тое, якія яны моцныя, мэтанакіраваныя і, не гледзячы ні на што, свабодныя. Яны дакладна ведаюць, чаго яны хочуць. І яны возьмуць сваё.

А рабіць што?

Жыць па сумленні і па законе. Напрыклад, выкарыстоўваць сваё законнае права на рэферэндум… І я буду побач з дачкой і з тымі, хто актыўна праяўляе сваю грамадзянскую пазіцыю.

Усім любові.

Клас
0
Панылы сорам
0
Ха-ха
0
Ого
0
Сумна
0
Абуральна
0